บทที่448

ทุกคนคุยไปอีกสักพักตอนกลับน้าบุนและ น้าจนก็ยิ้มแย้มตลอด

เพราะว่ามรธามนิธิอยู่ตรงนี้พวกเขาเลยไม่ ได้รู้สึกถึงความอึดอัดเลย

พอส่งพวกเธอลงไปชั้นล่างฝนสิริก็มีความ เสียดาย “ธามครั้งหน้ามาอีกนะ! ปาณีถ้าว่างก็ กลับมาบ้างนะเข้าใจไหม?”

วันนี้ธามนิธิทำให้เธอมีหน้ามีตาขึ้นมา ตอนนี้ในใจของ

บทที่449

“ก็ยังดีอยู่” ปากจับมือเขาไว้แล้วมองเขา ด้วยความอ่อนโยนตั้งแต่ที่เขาหายดีทั้งสองคนก็ ออกมาบ่อยขึ้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ หรอก

ตอนนั้นเขานั่งเก้าอี้เข็นมีหลายที่ที่ไม่ สามารถไปได้อย่ามาเทียบกับตอนนี้เลยที่พาเธอ ออกมากินข้าวข้างนอก

ธามนิธิรู้สึกได้ว่าเธออิงเ

บทที่450

เมืองชลธีมีแม่น้ำหนึ่งสายตอนกลางคืนข้าง แม่น้ำก็จะเปิดไฟไว้มันมีความรู้สึกเงียบสงบ

ปาณีและธามนิธิเดินตามสะพานขึ้นไป ปาณีถามรามนิธิ “คุณอารู้สึกสวยไหมคะ?”

ธามนิธิมองเธอที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อือสวย”

ปาณี ฉันก็รู้สึกวิวตรงนี้สวยดีแปลกดีนะ ตอนเด็กก็มาบ่อยแต่ทำไมไม่เคยรู้สึกว่า