บทที่450

เมืองชลธีมีแม่น้ำหนึ่งสายตอนกลางคืนข้าง แม่น้ำก็จะเปิดไฟไว้มันมีความรู้สึกเงียบสงบ

ปาณีและธามนิธิเดินตามสะพานขึ้นไป ปาณีถามรามนิธิ “คุณอารู้สึกสวยไหมคะ?”

ธามนิธิมองเธอที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อือสวย”

ปาณี ฉันก็รู้สึกวิวตรงนี้สวยดีแปลกดีนะ ตอนเด็กก็มาบ่อยแต่ทำไมไม่เคยรู้สึกว่า

บทที่451

ฟังดูอีกครั้ง ก็ค้นพบว่านี่ไม่ใช่นสินหรอก หรือ?

ปาณิชะงักลง หันมองธามนิธิ และพบว่ารา มนิธิก็หยุดเดินลงเช่นกัน สีหน้าของเขาแปร เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างยิ่ง

“ฉันไม่ใช่แม่ของเธอ” ฐิติพรตอกกลับ อย่างไม่ไว้หน้า

ครั้งก่อนที่พวกเขาทานข้าวกันอยู่ที่ฮอท สปริงรีสอร์ท ครานั้นนลินเรียกเธอว่า

บทที่452

น้ำเสียงขอร้องของเธอ ฟังดูราวกับว่าเธอ เองก็จนปัญญาจริงๆ

ธามนิธิตอบกลับด้วยน้ำเสียงแสดงความ เสียใจ นั่นเป็นของที่พ่อของคุณมอบให้ปาณี ตอนนี้ปาณีของเราชอบมันมาก ของที่ส่งออกไป แล้ว คุณหนูนลินกลับคิดอยากเอากลับไป แบบนี้ ออกจะเสียมารยาทอยู่บ้าง ว่าไหม?

นลินใช่คนที่จะสนใจหยกเพียงชิ้นเดี