บทที่447

ไม่นานปาณีก็เห็นป่าเพื่อนบ้านสองคนนั่ง อยู่ที่โซฟาบ้านตัวเอง

ผู้หญิงวายกลางทั้งสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ สายตาเอาแต่มองธามนิธิ

สามีของปาณีนี่หน้าตาดีจริงๆ! ดูสบายตาก ว่าลูกเขยบ้านตัวเองอีก

คำว่าหล่อไม่มีมาตรฐานที่แน่นอนถ้าเป็น คนที่มีคุณสมบัติพิเศษยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆก็ สามารถดึงดูดสา

บทที่448

ทุกคนคุยไปอีกสักพักตอนกลับน้าบุนและ น้าจนก็ยิ้มแย้มตลอด

เพราะว่ามรธามนิธิอยู่ตรงนี้พวกเขาเลยไม่ ได้รู้สึกถึงความอึดอัดเลย

พอส่งพวกเธอลงไปชั้นล่างฝนสิริก็มีความ เสียดาย “ธามครั้งหน้ามาอีกนะ! ปาณีถ้าว่างก็ กลับมาบ้างนะเข้าใจไหม?”

วันนี้ธามนิธิทำให้เธอมีหน้ามีตาขึ้นมา ตอนนี้ในใจของ

บทที่449

“ก็ยังดีอยู่” ปากจับมือเขาไว้แล้วมองเขา ด้วยความอ่อนโยนตั้งแต่ที่เขาหายดีทั้งสองคนก็ ออกมาบ่อยขึ้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ หรอก

ตอนนั้นเขานั่งเก้าอี้เข็นมีหลายที่ที่ไม่ สามารถไปได้อย่ามาเทียบกับตอนนี้เลยที่พาเธอ ออกมากินข้าวข้างนอก

ธามนิธิรู้สึกได้ว่าเธออิงเ