บทที่438

“ทําไมฉันรู้สึกคุณอาว่างขนาดนั้น” เธอรู้สึก เวลาคุณเอาว่างขึ้นมามันน่ากลัวกว่าคนอื่นอีก

ธามนิ ทําท่าเหมือนผู้ปกครอง “ไปทํางานเธอ ไป นอนเช้าหน่อยอย่านอนดึกล่ะ”

ปากอดเขาไว้ ไม่เอา คุณอาดใสฉัน! ” ” ธามนิธิพูด “นี่เรียกว่าฉันใส่เธอ?”

“ไม่งั้นล่ะ?”

เขามาขยี้หัวเธอ ก็เป็นห่วงเธอเลย

บทที่439

ตอนเด็กก็ล้มจนนับไม่ถ้วน

มันก็แค่ตอนนี้โตกว่าและล้มต่อหน้าเขาเธอ เลยรู้สึกน่าอาย

ธามนิธิมองเธอด้วยความอ่อนโยน “งั้นเธอ นอนพักก่อนนะ”

“อือ”

ปาณีนอนลงบนหมอนยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาห่ม เมื่อกี้ตอนเธอล้มผ้าเช็ดตัวก็ตกโดนเขาอุ้มมาโดยที่ เธอเปื่อยตัวหมดเลย

พอตอนนี้รู้สึกตัวได้เธอก็ร

บทที่440

กินข้าวในร้านอาหารเสร็จธามนิธิก็ส่งปาณี กลับไปที่ห้องแล้วได้ยินที่ปาณีพูด “ที่จริงให้ฉันไป โรงเรียนแล้ว ก็ได้

ถึงแม้ไม่ไปทํางานที่บริษัทของธีระอย่างน้อย เธอก็ควรไปเรียน

ธามนิธินั่งอยู่ขอบเตียงพูดด้วยเสียงขรึม ฉัน ไม่ชอบตอนที่เธอไม่เชื่อฟังแบบนี้”

ปาณีมองใบหน้าเย็นชาของเขา อือ”