บทที่437

ทีแรกเธอคิดว่าชาติ รามาธิก็คงลุกขึ้นยืนไม่ ได้หรอกและตัวเองก็ไม่ได้หวังอะไรจากเขาเลย อยากพูดอะไรก็พูดออกไป และโดนใครคนหนึ่งจดจำไว้แบบนั้นเธอก็รู้สึก

เกลียดด้วย

แต่เขากลับยืนได้แล้ว

เขาเคยเป็นผู้ชายที่เธอชอบและเคารพใน สายตาเธอเขาเป็นผู้ชายที่ดีเด่นมาก……

นลินจับกุมหน้าตัวเองไว้

บทที่438

“ทําไมฉันรู้สึกคุณอาว่างขนาดนั้น” เธอรู้สึก เวลาคุณเอาว่างขึ้นมามันน่ากลัวกว่าคนอื่นอีก

ธามนิ ทําท่าเหมือนผู้ปกครอง “ไปทํางานเธอ ไป นอนเช้าหน่อยอย่านอนดึกล่ะ”

ปากอดเขาไว้ ไม่เอา คุณอาดใสฉัน! ” ” ธามนิธิพูด “นี่เรียกว่าฉันใส่เธอ?”

“ไม่งั้นล่ะ?”

เขามาขยี้หัวเธอ ก็เป็นห่วงเธอเลย

บทที่439

ตอนเด็กก็ล้มจนนับไม่ถ้วน

มันก็แค่ตอนนี้โตกว่าและล้มต่อหน้าเขาเธอ เลยรู้สึกน่าอาย

ธามนิธิมองเธอด้วยความอ่อนโยน “งั้นเธอ นอนพักก่อนนะ”

“อือ”

ปาณีนอนลงบนหมอนยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาห่ม เมื่อกี้ตอนเธอล้มผ้าเช็ดตัวก็ตกโดนเขาอุ้มมาโดยที่ เธอเปื่อยตัวหมดเลย

พอตอนนี้รู้สึกตัวได้เธอก็ร