บทที่439

ตอนเด็กก็ล้มจนนับไม่ถ้วน

มันก็แค่ตอนนี้โตกว่าและล้มต่อหน้าเขาเธอ เลยรู้สึกน่าอาย

ธามนิธิมองเธอด้วยความอ่อนโยน “งั้นเธอ นอนพักก่อนนะ”

“อือ”

ปาณีนอนลงบนหมอนยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาห่ม เมื่อกี้ตอนเธอล้มผ้าเช็ดตัวก็ตกโดนเขาอุ้มมาโดยที่ เธอเปื่อยตัวหมดเลย

พอตอนนี้รู้สึกตัวได้เธอก็ร

บทที่440

กินข้าวในร้านอาหารเสร็จธามนิธิก็ส่งปาณี กลับไปที่ห้องแล้วได้ยินที่ปาณีพูด “ที่จริงให้ฉันไป โรงเรียนแล้ว ก็ได้

ถึงแม้ไม่ไปทํางานที่บริษัทของธีระอย่างน้อย เธอก็ควรไปเรียน

ธามนิธินั่งอยู่ขอบเตียงพูดด้วยเสียงขรึม ฉัน ไม่ชอบตอนที่เธอไม่เชื่อฟังแบบนี้”

ปาณีมองใบหน้าเย็นชาของเขา อือ”

บทที่441

ธามนิธิกลัวเธออยู่คนเดียวแล้วเบื่อเลย เอางานทุกอย่างไปทําในห้องแทน เพื่อที่จะสะดวกในการเดินทางนภันต์ก็ย้าย

ออกมาจากโรงเรียนแล้วไปเช่าห้องที่ข้างนอก

วันนี้ฝนสิริมาหาเธอแล้วเอาของมาฝากเธอ แถมยังทําอาหารให้เขาอีก

เธอเห็นนภันต์ที่พึ่งกลับมาจากข้างนอก “วันนี้เธอไปหาพี่สาวแกหรือไง?” “