บทที่436

ใช้แล้วในสายตาของรามนิ เธอไม่ต่างอะไร

จากคนบ้า

และเขาก็สงสัยว่าสมองเธอมีปัญหาหรือเปล่า ถึงชอบคิดไปเองขนาดนี้

ชอบเธองั้นหรอ?

ในชีวิตนี้ของเขานอกจากปาณีก็ไม่เคยมีผู้

หญิงคนอื่นอีกเลย

ธามนิธิยืนขึ้นมาแล้วมองนลินพูดไปตามแบบ ทีเธอขอ “ถ้าเธอชอบขนันขนาดนี้ เดี๋ยวฉันจะช่วย โทรไ

บทที่437

ทีแรกเธอคิดว่าชาติ รามาธิก็คงลุกขึ้นยืนไม่ ได้หรอกและตัวเองก็ไม่ได้หวังอะไรจากเขาเลย อยากพูดอะไรก็พูดออกไป และโดนใครคนหนึ่งจดจำไว้แบบนั้นเธอก็รู้สึก

เกลียดด้วย

แต่เขากลับยืนได้แล้ว

เขาเคยเป็นผู้ชายที่เธอชอบและเคารพใน สายตาเธอเขาเป็นผู้ชายที่ดีเด่นมาก……

นลินจับกุมหน้าตัวเองไว้

บทที่438

“ทําไมฉันรู้สึกคุณอาว่างขนาดนั้น” เธอรู้สึก เวลาคุณเอาว่างขึ้นมามันน่ากลัวกว่าคนอื่นอีก

ธามนิ ทําท่าเหมือนผู้ปกครอง “ไปทํางานเธอ ไป นอนเช้าหน่อยอย่านอนดึกล่ะ”

ปากอดเขาไว้ ไม่เอา คุณอาดใสฉัน! ” ” ธามนิธิพูด “นี่เรียกว่าฉันใส่เธอ?”

“ไม่งั้นล่ะ?”

เขามาขยี้หัวเธอ ก็เป็นห่วงเธอเลย