บทที่429

สมัยเด็กปาณียากจนมาก จึงไม่อาจเข้าใจได้ ว่าทําไมพวกเศรษฐีถึงยอมจ่ายเงินไปมากมายเพียง เพื่อหินก้อนเดียว

สู้เอาเงินไปซื้อของอร่อยๆทานยังจะดีกว่า !

เธอยังไม่เห็นเลย รู้ได้ยังไงว่าไม่ชอบ?” ธา มนิธิมองไปยังสาวน้อยน่ารักแห่งบ้านวิสิทธิ์เวช เอา มือของเธอวางไว้บนฝ่ามือเขา

คนอื่นเอาใจเขา

บทที่430

เขาทําท่าทางเฉยๆ ทิ้งรถเข็นไว้ตรงนั้น

จนกระทั่งเขาขึ้นลิฟต์ไปแล้ว จันวิภาถึงเพิ่งมี ปฎิกิริยาตอบสนอง ธามนิธิ ยีนได้แล้วจริงๆ

ปาณีมองไปที่จันวิภา “พี่คะ”

จันวิภานั่งลงอย่างงงๆ อาจเป็นเพราะภาพตรง หน้าที่กระหน่ำใส่เธอ ชั่วขณะหนึ่งเธอจึงยังรู้สึกรับ ไม่ได้

ผ่านไปสักพัก เธอจึงจ้อง

บทที่431

ในใจที่อดทนไว้อยู่สุดท้ายก็ไม่ต้องทนแล้ว

ปาณีพูดจบก็เห็นเวทัสยังยืนอยู่ที่เดิม “นี่เธอ ตื่นเต้นจนโง่ไปแล้วหรือไง?”

ถึงแม้ปกติเขาจะดูเหมือนคนไม่มีอกมีใจแต่ ตอนนี้เขาก็เป็นห่วงธามนิธิขนาดนี้ปาณีก็รู้สึกดีใจอยู่ เช่นกัน

ไม่เสียดายที่ธามนิธิ ห่วงเขาขนาดนี้!

ปาณีอยู่กับธามนิธินานเ