บทที่430

เขาทําท่าทางเฉยๆ ทิ้งรถเข็นไว้ตรงนั้น

จนกระทั่งเขาขึ้นลิฟต์ไปแล้ว จันวิภาถึงเพิ่งมี ปฎิกิริยาตอบสนอง ธามนิธิ ยีนได้แล้วจริงๆ

ปาณีมองไปที่จันวิภา “พี่คะ”

จันวิภานั่งลงอย่างงงๆ อาจเป็นเพราะภาพตรง หน้าที่กระหน่ำใส่เธอ ชั่วขณะหนึ่งเธอจึงยังรู้สึกรับ ไม่ได้

ผ่านไปสักพัก เธอจึงจ้อง

บทที่431

ในใจที่อดทนไว้อยู่สุดท้ายก็ไม่ต้องทนแล้ว

ปาณีพูดจบก็เห็นเวทัสยังยืนอยู่ที่เดิม “นี่เธอ ตื่นเต้นจนโง่ไปแล้วหรือไง?”

ถึงแม้ปกติเขาจะดูเหมือนคนไม่มีอกมีใจแต่ ตอนนี้เขาก็เป็นห่วงธามนิธิขนาดนี้ปาณีก็รู้สึกดีใจอยู่ เช่นกัน

ไม่เสียดายที่ธามนิธิ ห่วงเขาขนาดนี้!

ปาณีอยู่กับธามนิธินานเ

บทที่432

“มีเรื่องจะคุย” มองนลินอย่างหน้าที่ดู ตระหนัก เรื่องอะไร?” นลินหัวเราะไม่ได้รู้สึกเณศรา

ชอบท่าเป็นเรื่องใหญ่เกินไปทุกครั้งเขาก็มักจะ

หน้าตาแบบนี้ราวกับว่ามีเรื่องใหญ่อะไรเกินขึ้น

ธามนิธิหายดีแล้ว” เณศราพูด

แม่เธอสนิทกับคุณฐิติพรตอนเช้าทั้งสองคน คุยโทรศัพท์กันอยู่คุณฐิติพรดีใจ