บทที่428

บทที่429

สมัยเด็กปาณียากจนมาก จึงไม่อาจเข้าใจได้ ว่าทําไมพวกเศรษฐีถึงยอมจ่ายเงินไปมากมายเพียง เพื่อหินก้อนเดียว

สู้เอาเงินไปซื้อของอร่อยๆทานยังจะดีกว่า !

เธอยังไม่เห็นเลย รู้ได้ยังไงว่าไม่ชอบ?” ธา มนิธิมองไปยังสาวน้อยน่ารักแห่งบ้านวิสิทธิ์เวช เอา มือของเธอวางไว้บนฝ่ามือเขา

คนอื่นเอาใจเขา

บทที่430

เขาทําท่าทางเฉยๆ ทิ้งรถเข็นไว้ตรงนั้น

จนกระทั่งเขาขึ้นลิฟต์ไปแล้ว จันวิภาถึงเพิ่งมี ปฎิกิริยาตอบสนอง ธามนิธิ ยีนได้แล้วจริงๆ

ปาณีมองไปที่จันวิภา “พี่คะ”

จันวิภานั่งลงอย่างงงๆ อาจเป็นเพราะภาพตรง หน้าที่กระหน่ำใส่เธอ ชั่วขณะหนึ่งเธอจึงยังรู้สึกรับ ไม่ได้

ผ่านไปสักพัก เธอจึงจ้อง