บทที่ 98 จันวิภาเป็นของฉัน

“ดูเหมือนว่าชีวิตของนายจะน่ารำคาญเกินไปหน่อยแล้ว”

สุมิตรมองธนภาคเพื่อนซี้ที่ล้มลงอยู่กับพื้น ภายในใจจึงระเบิดความโกรธขึ้นมาทันที กลิ่นอายนั่นราวกับจะทำให้ทั่วทั้งห้องเผาไหม้อย่างไรอย่างนั้น

แม้ว่าตอนปกติสุมิตรจะเย็นชาและมักเยาะเย้ยกับธนภาคเป็นอย่างมาก

บทที่ 99 สุพจน์ ช่วยฉันด้วย

เบาะแสสูญหายไปเสียแล้ว สุมิตรรีบกลับมาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของธนภาค โชคดีหลังจากกลับมาถึงห้องคนไข้ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีก

และในเวลานี้ ธนภาคก็ได้ฟื้นตื่นขึ้นมา ไหล่ของเขาได้ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล

จันวิภายังคงเอ

บทที่ 100 ฆ่าชู้ถึงหน้าบ้าน

นราวะร้องไห้ด้วยเสียงที่แหบแห้ง นั่งคุกเข่าไปทางสุพจน์ที่อยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว แล้วขอร้องให้เขายกโทษให้

สุพจน์ส่งเสียง “หึ” ออกมา ถอยออกไปหนึ่งก้าวโดยไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ไม่เหลียวตามองนวาระที่อยู่บนพื้นเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นเช่นนี้ ความเกลียดชังที่อย