บทที่ 97

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมา

กลางคืนผ่านมาอย่างรวดเร็ว

ในห้องผู้ป่วยของบจันวิภา ธนภาคที่นั่งอยู่ด้านใน จ้องมองจันวิภาหลับใหลอยู่อย่างเงียบๆ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

สีหน้าของจันวิภาขาวซีดเป็นอย่างมาก แต่ทว่ากลับเป็นความป่วยที่งดงาม

เธอแข็งแกร่งและไม่ยอมแพ้อยู

บทที่ 98

จันวิภาเป็นของฉัน

“ดูเหมือนว่าชีวิตของนายจะน่ารำคาญเกินไปหน่อยแล้ว”

สุมิตรมองธนภาคเพื่อนซี้ที่ล้มลงอยู่กับพื้น ภายในใจจึงระเบิดความโกรธขึ้นมาทันที กลิ่นอายนั่นราวกับจะทำให้ทั่วทั้งห้องเผาไหม้อย่างไรอย่างนั้น

แม้ว่าตอนปกติสุมิตรจะเย็นชาและมักเยาะเย้ยกับธนภาคเป็นอย่างม

บทที่ 99

สุพจน์ ช่วยฉันด้วย

เบาะแสสูญหายไปเสียแล้ว สุมิตรรีบกลับมาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของธนภาค โชคดีหลังจากกลับมาถึงห้องคนไข้ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีก

และในเวลานี้ ธนภาคก็ได้ฟื้นตื่นขึ้นมา ไหล่ของเขาได้ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล

จันวิภายังคง