บทที่ 96 ไม่อนุญาตให้แตะจันวิภาแม้แต่ปลายเส้นผม

การแสดวออกทางสีหน้าของจันวิภานั้นถูกธนภาคจับได้ ราวกับจะรู้ความคิดที่อยู่ในใจเธออย่างไรอย่างนั้น ธนภาคเอ่ยปากพูดอธิบาย “จริงๆแล้วเธออย่ามองว่าสุมิตรทำอย่างนั้นกับเธอ ตัวเขาเองก็มีความขมขื่นอยู่เช่นกัน！”

จันวิภาไม่เห็นด้วย เธอยิ้มออกมาอย

บทที่ 97 คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมา

กลางคืนผ่านมาอย่างรวดเร็ว

ในห้องผู้ป่วยของบจันวิภา ธนภาคที่นั่งอยู่ด้านใน จ้องมองจันวิภาหลับใหลอยู่อย่างเงียบๆ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

สีหน้าของจันวิภาขาวซีดเป็นอย่างมาก แต่ทว่ากลับเป็นความป่วยที่งดงาม

เธอแข็งแกร่งและไม่ยอมแพ้อยู่ต

บทที่ 98 จันวิภาเป็นของฉัน

“ดูเหมือนว่าชีวิตของนายจะน่ารำคาญเกินไปหน่อยแล้ว”

สุมิตรมองธนภาคเพื่อนซี้ที่ล้มลงอยู่กับพื้น ภายในใจจึงระเบิดความโกรธขึ้นมาทันที กลิ่นอายนั่นราวกับจะทำให้ทั่วทั้งห้องเผาไหม้อย่างไรอย่างนั้น

แม้ว่าตอนปกติสุมิตรจะเย็นชาและมักเยาะเย้ยกับธนภาคเป็นอย่างมาก