บทที่ 9 ถอดเสื้อของเธอออก

แต่ทว่า หลายสิบคนที่สวมชุดสูทสีดำ ยืนตัวตรงออยู่ที่ข้างกายของสุมิตรพวกนั้น แต่ไม่มีใครกล้าออกมาข้างหน้าแม้แต่คนเดียว ร่ายกายคล้ายจะหยุดสั่นไม่ได้ หน้ามองดินไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงพูด

พวกเขากล้าที่จะถอดเสื้อผ้าของจันวิภาที่ไหนกัน แม้คุณชายสุมิตรจะไม่ค่

บทที่ 10 ความอ่อนโยนของสุมิตร

“ห๋ารักษาความบริสุทธิ์จนตายเลยหรอ” สุมิตรงุนงง จากนั้นจึงหัวเราะเยาะออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อที่จันวิภาจะทำเช่นนั้น จึงพูดอย่างเหยียดหยาม “เธอชนสิ ฉันอยากจะดูว่าเธอจะเล่นต่อได้อีกนานแค่ไหน”

จันวิภากัดริมฝีปาก จ้องมองมายังสุมิตรอย่างเคียดแค้น จากนั้นหันตัวก

บทที่11 ยั่วเขาในรถ

จ้องมองไปยังใบหน้าที่หลับอยู่ของจันวิภา สุมิตรยื่นมือเพื่อที่จะผลักหัวของเธอ แต่พอก้มหน้าลงไปก็สัมผัสรอยแผลบนหน้าผากของเธอ ทันใดนั้นเขาก็รีบเก็บมือทันที

ช่างมันเถอะ ผู้หญิงคนนี้จะนอนก็ปล่อยเขานอนไปแล้วกัน

แต่ด้านจันวิภาดันไม่หยุดขยับไปใ