บทที่ 10 ความอ่อนโยนของสุมิตร

“ห๋ารักษาความบริสุทธิ์จนตายเลยหรอ” สุมิตรงุนงง จากนั้นจึงหัวเราะเยาะออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อที่จันวิภาจะทำเช่นนั้น จึงพูดอย่างเหยียดหยาม “เธอชนสิ ฉันอยากจะดูว่าเธอจะเล่นต่อได้อีกนานแค่ไหน”

จันวิภากัดริมฝีปาก จ้องมองมายังสุมิตรอย่างเคียดแค้น จากนั้นหันตัวก

บทที่11 ยั่วเขาในรถ

จ้องมองไปยังใบหน้าที่หลับอยู่ของจันวิภา สุมิตรยื่นมือเพื่อที่จะผลักหัวของเธอ แต่พอก้มหน้าลงไปก็สัมผัสรอยแผลบนหน้าผากของเธอ ทันใดนั้นเขาก็รีบเก็บมือทันที

ช่างมันเถอะ ผู้หญิงคนนี้จะนอนก็ปล่อยเขานอนไปแล้วกัน

แต่ด้านจันวิภาดันไม่หยุดขยับไปใ

บทที่ 12 ถูกไล่ออกจากบ้าน ไม่มีบ้านให้กลับ

ขณะจันวิภากำลังคิดอยู่ ข้างหลังก็มีเสียงประตูเหล็กบ้านใหญ่ดัง“กึกกึก” เธอจึงรีบหันกลับไปดู มะลิวัลย์กำลังชี้สั่งให้คนใช้ปิดประตูเหล็กบานใหญ่ของคฤหาสน์ และจะใส่กลอนไปด้วย

จันวิภาตกใจจึงรีบตะโกนออกไป“มะลิวัลย์เธอทำอะไร?”

มะลิว