บทที่ 8

ความอัปยศที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“คืนนั้นแมวป่าตัวน้อยซ่อนไปที่ไหนละ ทำไมถึงหาไม่เจอ....” ในเวลานี้สุมิตรไม่ได้ทันสังเกตว่าจันวิภาอยู่ที่ด้านหลัง และกำลังจ้องมองดูหยกโบราณที่อยู่ในมืออยู่

พอนึกถึงแมวป่าตัวน้อยที่ดุร้าย นึกถึงรสชาติของเธอ ริมฝีปากของสุมิตรอดไม่ได้ที่จ

บทที่ 9

ถอดเสื้อของเธอออก

แต่ทว่า หลายสิบคนที่สวมชุดสูทสีดำ ยืนตัวตรงออยู่ที่ข้างกายของสุมิตรพวกนั้น แต่ไม่มีใครกล้าออกมาข้างหน้าแม้แต่คนเดียว ร่ายกายคล้ายจะหยุดสั่นไม่ได้ หน้ามองดินไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงพูด

พวกเขากล้าที่จะถอดเสื้อผ้าของจันวิภาที่ไหนกัน แม้คุณชายสุมิตรจะไม่

บทที่ 10

ความอ่อนโยนของสุมิตร

“ห๋ารักษาความบริสุทธิ์จนตายเลยหรอ” สุมิตรงุนงง จากนั้นจึงหัวเราะเยาะออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อที่จันวิภาจะทำเช่นนั้น จึงพูดอย่างเหยียดหยาม “เธอชนสิ ฉันอยากจะดูว่าเธอจะเล่นต่อได้อีกนานแค่ไหน”

จันวิภากัดริมฝีปาก จ้องมองมายังสุมิตรอย่างเคียดแค้น จากนั้นหันตั