บทที่ 7 แมวป่าตัวน้อย ผมต้องได้

“ไม่ต้องการ!” จันวิภาฉายประกายความรังเกียจในสายตาของเขา แต่กลับถูกความโกรธของสุมิตรบีบอยู่คาง

“เธอมันก็เหมือนแม่ที่เป็นผู้หญิงสำส่อนของเธอ” เมื่อมองดูสายตาของจันวิภาที่ส่องประกายความน่าขยะแขยงออกมา สีหน้าของสุมิตรยิ่งเดือดขึ้นไปอีก “ทั้งสองช่างเลวทรามต่ำช้

บทที่ 8 ความอัปยศที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“คืนนั้นแมวป่าตัวน้อยซ่อนไปที่ไหนละ ทำไมถึงหาไม่เจอ....” ในเวลานี้สุมิตรไม่ได้ทันสังเกตว่าจันวิภาอยู่ที่ด้านหลัง และกำลังจ้องมองดูหยกโบราณที่อยู่ในมืออยู่

พอนึกถึงแมวป่าตัวน้อยที่ดุร้าย นึกถึงรสชาติของเธอ ริมฝีปากของสุมิตรอดไม่ได้ที่จะย

บทที่ 9 ถอดเสื้อของเธอออก

แต่ทว่า หลายสิบคนที่สวมชุดสูทสีดำ ยืนตัวตรงออยู่ที่ข้างกายของสุมิตรพวกนั้น แต่ไม่มีใครกล้าออกมาข้างหน้าแม้แต่คนเดียว ร่ายกายคล้ายจะหยุดสั่นไม่ได้ หน้ามองดินไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงพูด

พวกเขากล้าที่จะถอดเสื้อผ้าของจันวิภาที่ไหนกัน แม้คุณชายสุมิตรจะไม่ค่