บทที่72 เขาทายาให้เธอ

พอคิดถึงจันวิภานี้มันน่าเวทนาจริงๆ แต่งกับสุมิตร ไม่มีทั้งงานแต่ง ไม่มีอิสระ แม้กระทั้งศักดิ์ศรีก็ยังไม่มีเลย

แต่บทที่จันวิภาเดินไปที่ประตู เธอก็รู้สึกอีกครั้งว่านี้คือความฝันอีกรอบหนึ่ง เพราะว่าเธอมองเห็นสุมิตรทำท่าทางแปลกๆอยู่ที่หน้าประตู แล้วในมือของ

บทที่ 73 หญิงสาวผู้มาอย่าวกระทันหัน

“อ่า อีกเดี๋ยวฉันมีธุระต้องไปก่อน เธอมีเพื่อนหรือญาติมารับไหม? ตอนนี้เธอยังคงขยับได้ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่” นวาระ นับเสียงนุ่มและอ่อนหวาน ราวกับสำลีที่เต็มไปด้วยความนุ่ม

จันวิภาคิดคำถามนี้แล้วก็กลุ้มใจ พอคิดไปคิดมาก็ไม่มีใครแล้ว ไม่ว่าจะเป็น

บทที่ 74 หัวใจที่ไร้ซึ่งความรัก

นราวิชญ์ยิ้มออกมาแล้วส่ายหัว แล้วพูดกับจันวิภา “เจ้าคนขี้เกียจ เลิกเรียนตั้งนานแล้วยังไม่ตื่นขึ้นมาอีก ผมไม่อยากปลุกเธอ ดังนั้นก็เลยรอเธอตื่นอยู่ข้างๆมาโดยตลอด”

จันวิภาบิดขี้เกียจออกมา พยักหน้าราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ เธอสังเกตเห็นสิ่งแปลก ๆ อย่างหน