บทที่71 มองเขาอาบน้ำ

จันวิภากอดผ้าห่มแน่นแล้วพูดอย่างโกรธเกลียดขึ้น: “สุมิตรไอ้โรคจิต ทำไมกลับบ้านต้องทำเรื่องแบบนี้ทุกที”

สุมิตรกลับถอดชุดสูท เสื้อเชิ้ตเผยให้เห็นร่างกายกำยำสุดเซ็กซี่ พูดขึ้น: “โรคจิต? เธอเป็นเมียของผม นี้มันเรื่องที่เธอควรทำไม่ใช่เหรอ”

“ออกไป!” จันวิภาตะโกน

บทที่72 เขาทายาให้เธอ

พอคิดถึงจันวิภานี้มันน่าเวทนาจริงๆ แต่งกับสุมิตร ไม่มีทั้งงานแต่ง ไม่มีอิสระ แม้กระทั้งศักดิ์ศรีก็ยังไม่มีเลย

แต่บทที่จันวิภาเดินไปที่ประตู เธอก็รู้สึกอีกครั้งว่านี้คือความฝันอีกรอบหนึ่ง เพราะว่าเธอมองเห็นสุมิตรทำท่าทางแปลกๆอยู่ที่หน้าประตู แล้วในมือของ

บทที่ 73 หญิงสาวผู้มาอย่าวกระทันหัน

“อ่า อีกเดี๋ยวฉันมีธุระต้องไปก่อน เธอมีเพื่อนหรือญาติมารับไหม? ตอนนี้เธอยังคงขยับได้ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่” นวาระ นับเสียงนุ่มและอ่อนหวาน ราวกับสำลีที่เต็มไปด้วยความนุ่ม

จันวิภาคิดคำถามนี้แล้วก็กลุ้มใจ พอคิดไปคิดมาก็ไม่มีใครแล้ว ไม่ว่าจะเป็น