บทที่ 6 พอตอนเช้าก็อยากจะโอบกอด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เพียงชั่วพริบตาเดียวสายตาของสุมิตรก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง เขาปล่อยมือที่บีบคางของจันวิภาจนแน่นออก แต่ทว่าไม่รอที่จะให้เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ต่อมาจึงจับมือทั้งสองข้างของเธออย่างแน่นหนา ยกขึ้นเหนือหัว พันธนาการเอาไว้

“อย่านะ”

บทที่ 7 แมวป่าตัวน้อย ผมต้องได้

“ไม่ต้องการ!” จันวิภาฉายประกายความรังเกียจในสายตาของเขา แต่กลับถูกความโกรธของสุมิตรบีบอยู่คาง

“เธอมันก็เหมือนแม่ที่เป็นผู้หญิงสำส่อนของเธอ” เมื่อมองดูสายตาของจันวิภาที่ส่องประกายความน่าขยะแขยงออกมา สีหน้าของสุมิตรยิ่งเดือดขึ้นไปอีก “ทั้งสองช่างเลวทรามต่ำช้

บทที่ 8 ความอัปยศที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“คืนนั้นแมวป่าตัวน้อยซ่อนไปที่ไหนละ ทำไมถึงหาไม่เจอ....” ในเวลานี้สุมิตรไม่ได้ทันสังเกตว่าจันวิภาอยู่ที่ด้านหลัง และกำลังจ้องมองดูหยกโบราณที่อยู่ในมืออยู่

พอนึกถึงแมวป่าตัวน้อยที่ดุร้าย นึกถึงรสชาติของเธอ ริมฝีปากของสุมิตรอดไม่ได้ที่จะย