บทที่ 471แปลกประหลาด

นิเวศน์วางโมเดลของเล่นลงและกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจพอเห็นว่าเจ้าลูกชายของเธอดีใจกับอะไรเรียบง่ายแบบนี้ยิ่งทำให้จันวิภารู้สึกติดค้างเขามากขึ้นไปอีก

เธอยิ้มพร้อมเอามือลูบไปที่หัวของนิเวศน์อย่างแผ่วเบาแล้วถามต่อว่า“คิดเลยว่าเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี”

“เดี๋ยวผมไปถามปะปี

บทที่ 472ไม่มีอะไรต้องกลัวเพราะมีคนคอยหนุนหลัง

สุมิตรสายตาอึมครึมแล้วถามว่า“นี่เธอไม่กลัวเพราะมีจันวิภาคอยหนุนหลังอยู่ใช่ไหม?”

“ใช่”เปมิศายักคิ้วใส่สุมิตรเธอยิ้มแล้วพูดต่อว่า“ทำให้คนที่สง่าผ่าเผยอย่างคุณสุมิตรหมดปัญญาสู้ได้แค่นี้ก็รู้สึกชนะแล้ว”

สุมิตรถอนหายใจยาวพลางหันออกไปมองทางอื่

บทที่ 473อย่าทำร้ายเธออีก

“นาย………..”

สุมิตรตัดบทจันวิภา“วันนี้ไปเที่ยวทั้งวันคงจะเหนื่อยเธอกลับไปพักผ่อนเถอะถ้าไม่อยากจะลงมากินข้าวเย็นเดี๋ยวฉันจะให้คนเอาขึ้นไปให้”

สุมิตรพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่กลับทำให้จันวิภารู้สึกไม่สบายใจ

พอเห็นว่าสุมิตรกำลังจะไปแล้วจันวิภาก็รีบหยุดเขาโ