บทที่ 470ผ่อนคลายสบายใจ

พอเปิดประตูเข้าไปในห้องของเปมิศาจันวิภาก็พบว่าเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงและหันหน้าออกไปมองวิวนอกหน้าต่าง

“ตื่นแล้วเหรอ?”

“อืม”

“มาดื่มซุปหน่อยเร็ว”

“ซุปอีกแล้วเหรอ?”เปมิศาท่าทางหวาดกลัวแล้วพูดต่อว่า“วันๆฉันเอาแต่กินแล้วก็นอนจะกลายเป็นแม่หมูอยู่แล้วเนี่ย

บทที่ 471แปลกประหลาด

นิเวศน์วางโมเดลของเล่นลงและกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจพอเห็นว่าเจ้าลูกชายของเธอดีใจกับอะไรเรียบง่ายแบบนี้ยิ่งทำให้จันวิภารู้สึกติดค้างเขามากขึ้นไปอีก

เธอยิ้มพร้อมเอามือลูบไปที่หัวของนิเวศน์อย่างแผ่วเบาแล้วถามต่อว่า“คิดเลยว่าเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี”

“เดี๋ยวผมไปถามปะปี

บทที่ 472ไม่มีอะไรต้องกลัวเพราะมีคนคอยหนุนหลัง

สุมิตรสายตาอึมครึมแล้วถามว่า“นี่เธอไม่กลัวเพราะมีจันวิภาคอยหนุนหลังอยู่ใช่ไหม?”

“ใช่”เปมิศายักคิ้วใส่สุมิตรเธอยิ้มแล้วพูดต่อว่า“ทำให้คนที่สง่าผ่าเผยอย่างคุณสุมิตรหมดปัญญาสู้ได้แค่นี้ก็รู้สึกชนะแล้ว”

สุมิตรถอนหายใจยาวพลางหันออกไปมองทางอื่