บทที่ 472ไม่มีอะไรต้องกลัวเพราะมีคนคอยหนุนหลัง

สุมิตรสายตาอึมครึมแล้วถามว่า“นี่เธอไม่กลัวเพราะมีจันวิภาคอยหนุนหลังอยู่ใช่ไหม?”

“ใช่”เปมิศายักคิ้วใส่สุมิตรเธอยิ้มแล้วพูดต่อว่า“ทำให้คนที่สง่าผ่าเผยอย่างคุณสุมิตรหมดปัญญาสู้ได้แค่นี้ก็รู้สึกชนะแล้ว”

สุมิตรถอนหายใจยาวพลางหันออกไปมองทางอื่

บทที่ 473อย่าทำร้ายเธออีก

“นาย………..”

สุมิตรตัดบทจันวิภา“วันนี้ไปเที่ยวทั้งวันคงจะเหนื่อยเธอกลับไปพักผ่อนเถอะถ้าไม่อยากจะลงมากินข้าวเย็นเดี๋ยวฉันจะให้คนเอาขึ้นไปให้”

สุมิตรพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่กลับทำให้จันวิภารู้สึกไม่สบายใจ

พอเห็นว่าสุมิตรกำลังจะไปแล้วจันวิภาก็รีบหยุดเขาโ

บทที่ 474พัชรีออกโรงเอง

วันนี้เป็นวันหยุดแถมอากาศข้างนอกก็ไม่เลวเลย

จันวิภาจำได้ว่าคราวที่แล้วเปมิศาบอกว่าอยู่ในห้องนี้นานจนรากจะงอกก็เลยตัดสินใจว่าในวันที่อากาศดีๆแบบนี้จะพาเธอออกไปเดินเล่นที่สวนหน้าบ้านซะหน่อย

ถึงแม้มันจะเป็นการออกไปแค่สวนหน้าบ้านแต่เปมิศาก็ดีใจมากเธอเตรียมตัวตั้งแ