บทที่ 429 พบร่องรอย

แม่บ้านมองรอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าของจันวิภาอย่างเย้ยหยัน เธอไม่เข้าใจว่ารอยยิ้มของผู้หญิงคนนี้หน่ะหรอที่ทำให้สุพจน์ใจสั่นได้

ในเวลาเดียวกันกับที่แม่บ้านสงสัยใน จันวิภาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ หัวสมองเธอแล่นอย่างว่องไว ดูเหมือนกำลังคิดวางแผนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

จนสุดท้

บทที่ 430 ไม่สนใจไยดี

“หม่ามี๊นี่เจ๋งจริงๆ วาดรูปแผนที่ได้ด้วย!” นิเวศน์พูดอย่างตื่นเต้น “หม่ามี๊รีบส่งแผนที่มาให้ผมเร็ว!”

“โอเค เดี๋ยวกลับห้องละหม่ามี๊จะรีบส่งให้”

“น่าจะไม่ได้น่ะสิ ตรงนี้เป็นที่ที่เดียวที่ผมจะจับสัญญาณของหม่ามี๊ได้”

อย่างนี้นี่เอง...

จันวิภาก้

บทที่ 431 ความลับของสุพจน์

พอหลังจากที่เสียงขาดๆหายๆนั้นเงียบไป หูฟังก็กลับมาใช้งานได้ปกติ

เจ้าเด็กนี่ นับวันยิ่งเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกที

โยนหนังสือไปไว้ข้างๆ จันวิภาทำตาเขม่น

เธอเข้าใจลูกชายตัวเองเป็นอย่างดี เธอมองออกอย่างชัดเจนว่านิเวศน์กำลังหลีกเลี่ยงที่จะคุยเรื่องนี้

ถึงแม้