บทที่ 428 ไม่อยากอาหารเหรอ?

จันวิภารู้สึกว่าตัวเองเหมือนนักโทษไม่มีผิด หลังจากที่ได้ไปเดินสูดอากาศก็ต้องกลับไปยังห้องขังบนหอคอยดั่งลาพันเซลตามเดิม

จันวิภาเหมือนถูกขังไว้แค่ในปราสาท สุพจน์อนุญาตให้เธอเดินไปไหนมาไหนได้แค่ในปราสาทเท่านั้น ห้ามแม้แต่ย่างก้าวออกไปข้างนอก แบบนี้ก็ไม่ต่างกับมั

บทที่ 429 พบร่องรอย

แม่บ้านมองรอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าของจันวิภาอย่างเย้ยหยัน เธอไม่เข้าใจว่ารอยยิ้มของผู้หญิงคนนี้หน่ะหรอที่ทำให้สุพจน์ใจสั่นได้

ในเวลาเดียวกันกับที่แม่บ้านสงสัยใน จันวิภาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ หัวสมองเธอแล่นอย่างว่องไว ดูเหมือนกำลังคิดวางแผนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

จนสุดท้

บทที่ 430 ไม่สนใจไยดี

“หม่ามี๊นี่เจ๋งจริงๆ วาดรูปแผนที่ได้ด้วย!” นิเวศน์พูดอย่างตื่นเต้น “หม่ามี๊รีบส่งแผนที่มาให้ผมเร็ว!”

“โอเค เดี๋ยวกลับห้องละหม่ามี๊จะรีบส่งให้”

“น่าจะไม่ได้น่ะสิ ตรงนี้เป็นที่ที่เดียวที่ผมจะจับสัญญาณของหม่ามี๊ได้”

อย่างนี้นี่เอง...

จันวิภาก้