บทที่ 427 ลงมือแก้ปัญหา

หลังจากได้พักผ่อนเต็มๆหนึ่งคืนก็เหมือนสุมิตรได้เรียกจิตวิญญาณตัวเองกลับมาอีกครั้งหนึ่ง สีหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็กลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง แต่ถึงมันจะเป็นแบบนั้น หลายวันต่อจากนี้ก็คงต้องมีเรื่องให้เขาต้องต่อสู้อีกมาก

บทที่ สุมิตรตื่นแล้วนั้น นิเวศน์ยังคงหลับลึกอย

บทที่ 428 ไม่อยากอาหารเหรอ?

จันวิภารู้สึกว่าตัวเองเหมือนนักโทษไม่มีผิด หลังจากที่ได้ไปเดินสูดอากาศก็ต้องกลับไปยังห้องขังบนหอคอยดั่งลาพันเซลตามเดิม

จันวิภาเหมือนถูกขังไว้แค่ในปราสาท สุพจน์อนุญาตให้เธอเดินไปไหนมาไหนได้แค่ในปราสาทเท่านั้น ห้ามแม้แต่ย่างก้าวออกไปข้างนอก แบบนี้ก็ไม่ต่างกับมั

บทที่ 429 พบร่องรอย

แม่บ้านมองรอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าของจันวิภาอย่างเย้ยหยัน เธอไม่เข้าใจว่ารอยยิ้มของผู้หญิงคนนี้หน่ะหรอที่ทำให้สุพจน์ใจสั่นได้

ในเวลาเดียวกันกับที่แม่บ้านสงสัยใน จันวิภาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ หัวสมองเธอแล่นอย่างว่องไว ดูเหมือนกำลังคิดวางแผนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

จนสุดท้