บทที่ 426 พ่อและลูก

จันวิภาก็มองหน้าสุพจน์ด้วยสายตาแบบเดียวกัน เธอรู้สึกว่าโต้ตอบไปก็ไร้ประโยชน์ ทุกครั้งที่เอ่ยถึงสุมิตร สายตาของสุพจน์จะเต็มไปด้วยความอาฆาตและเกลียดชัง เรื่องนี้ทำจันวิภารู้สึกเกรงกลัว

ในขณะเดียวกัน สุมิตรที่โดนสุพจน์เกลียดชังก็ตาแดงก่ำเช่นเดียวกัน แต่ไม่ใช่เพราะความ

บทที่ 427 ลงมือแก้ปัญหา

หลังจากได้พักผ่อนเต็มๆหนึ่งคืนก็เหมือนสุมิตรได้เรียกจิตวิญญาณตัวเองกลับมาอีกครั้งหนึ่ง สีหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็กลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง แต่ถึงมันจะเป็นแบบนั้น หลายวันต่อจากนี้ก็คงต้องมีเรื่องให้เขาต้องต่อสู้อีกมาก

บทที่ สุมิตรตื่นแล้วนั้น นิเวศน์ยังคงหลับลึกอย

บทที่ 428 ไม่อยากอาหารเหรอ?

จันวิภารู้สึกว่าตัวเองเหมือนนักโทษไม่มีผิด หลังจากที่ได้ไปเดินสูดอากาศก็ต้องกลับไปยังห้องขังบนหอคอยดั่งลาพันเซลตามเดิม

จันวิภาเหมือนถูกขังไว้แค่ในปราสาท สุพจน์อนุญาตให้เธอเดินไปไหนมาไหนได้แค่ในปราสาทเท่านั้น ห้ามแม้แต่ย่างก้าวออกไปข้างนอก แบบนี้ก็ไม่ต่างกับมั