บทที่29 ฉันไม่ใช่เต็มใจแต่งกับนาย

จันวิภาหันหน้าหนีอยากจะหนีออกไปแต่กลับถูกสุมิตรจับไว้บังคับให้จันวิภามองมาที่เขา

สำหรับการบีบบังคับของของสุมิตร จันวิภาดิ้นรนตามจิตใต้สำนึก สุมิตรก็ไม่ได้ทำอะไรรุนแรงเกินไปเพียงแค่โอบเอวของจันวิภาไว้เท่านั้น

เพียงแต่การสัมผัสส

บทที่30 ฉันต้องการแค่คุณเท่านั้น

จันวิภาตกใจอยากจะเอามือที่นราวิชญ์จับไว้ดึงกลับมาแต่ว่าแค่ขยับเขายิ่งจับแน่นขึ้นจะดึงกลับก็ดึงกลับไม่ได้

จันวิภาถอดหายใจมองไปที่นราวิชญ์ข้างหน้า แล้วรู้สึกได้ว่าพวกเขาทั้งสองในใจลึกๆมีความเศร้าแฝงอยู่

พี่นราวิชญ์ ถ้าแค่โดนมะล

บทที่ 31 แผนของสุมิตร

ห้องนี้ดูเหมือนถูกคนจงใจเปิดผ้าม่านตรงกลางไว้ รอบรอบของจันวิภามืดสนิท แต่จากร่องผ้าม่ายนั้นสามารถแอบมองไปอีกฝั่งได้อย่างชัดเจน

จันวิภามองไปรอบรอบ มีเพียงเก้าอี้แค่ตัวเดียวเท่านั้น ห้องนี้ถูกตกแต่งเหมือนกับห้องของสุมิตรไม่มีผิด ทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไห