บทที่258 แตงโมที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน

พูดออกมาได้เพียงครึ่งเสียง “ประธาน.....มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ ทำไมคุณถึงกลับมาอีกล่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงของจันวิภา สุมิตรก็ค่อย ๆ ปล่อยเธอ มือใหญ่สัมผัสแก้มที่แนบกับฝ่ามือของเขา สุมิตรลูบใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน ลึกลงไปในแววตามีระลอกคลื่น

จันวิภาไม

บทที่259 พันธุกรรม ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ

จันวิภากลัวมากกับการที่คนพูดครึ่งทางแล้วหยุด บวกกับสายตาของสุมิตรทำให้เธออึดอัดมาก จันวิภาถามอย่างไม่สบายใจว่า “ฉัน! ฉันทำไม!”

สุมิตรมองเธออย่างเอาจริงเอาจัง สีหน้าค่อนข้างหนัก แล้วก็จัดการกับมันอยู่เป็นเวลานาน จากนั้นสุมิตรหัวเราะออกมาเบา ๆ ยิ้มแล้วพู

บทที่260 ความเจ็บปวดที่น่าจดจำ

มะลิวัลย์เป็นคนโลภใจแคบขี้อิจฉา ทั้งวันคิดแค่เรื่องไล่เธอออกจากบ้าน เผาผลาญทรัพย์สินของเธอ เธอจึงไม่เคยมีความรักจากแม่!

ต่อมา คุณพ่อถูกฆ่าเสียชีวิต ตอนนี้คนร้ายที่อยู่ที่นี่กลับมากล่าวหาเธอ ว่าเธอไม่ได้เติบโตขึ้นในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวจึงไม่เข้าใจความทุกข์ของเ