บทที่259 พันธุกรรม ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ

จันวิภากลัวมากกับการที่คนพูดครึ่งทางแล้วหยุด บวกกับสายตาของสุมิตรทำให้เธออึดอัดมาก จันวิภาถามอย่างไม่สบายใจว่า “ฉัน! ฉันทำไม!”

สุมิตรมองเธออย่างเอาจริงเอาจัง สีหน้าค่อนข้างหนัก แล้วก็จัดการกับมันอยู่เป็นเวลานาน จากนั้นสุมิตรหัวเราะออกมาเบา ๆ ยิ้มแล้วพู

บทที่260 ความเจ็บปวดที่น่าจดจำ

มะลิวัลย์เป็นคนโลภใจแคบขี้อิจฉา ทั้งวันคิดแค่เรื่องไล่เธอออกจากบ้าน เผาผลาญทรัพย์สินของเธอ เธอจึงไม่เคยมีความรักจากแม่!

ต่อมา คุณพ่อถูกฆ่าเสียชีวิต ตอนนี้คนร้ายที่อยู่ที่นี่กลับมากล่าวหาเธอ ว่าเธอไม่ได้เติบโตขึ้นในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวจึงไม่เข้าใจความทุกข์ของเ

บทที่261 ลูกรักดึงด้ายแดง

เมื่อนิเวศน์ได้ยินคำพูดของจันวิภาก็ขยับเคลื่อนไหวกระสับกระส่าย เขาดิ้นออกจากอ้อมแขนของจันวิภา ลุกขึ้นนั่งบนเตียงและมองไปที่จันวิภา ถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับน้ำเสียงที่มีร่องรอยแห่งความสุข “มามี๊ มามี๊สัญญากับคำขอของนิเวศน์แล้วใช่ไหมครับ สรุปว่ามามี๊จะอยู่กับคุณพ่อแล้วใช่ไห