บทที่23 ถ้าลำบากก็ไปขอให้สุมิตรช่วยสิ

กนกอรนั่งข้างๆแต่บางทีก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง คอยฟังพัชรีแซวจันวิภา

“เธอยังจะแซวฉันอีก ตอนเด็กใครนะวันๆถือไม้พลองเดินไปบอกคนว่าตัวเองอยากจะไปท่องยุทธภพ? แล้วดูสิตอนนี้เป็นไง ใครจะไม่กล้าเชื่อว่าเธอเป็นผู้หญิงแกร่งล่ะ?”จันวิภามองไปที่

บทที่24 กระวนกระวายใจ สุมิตรที่อเสียการควบคุม

เสียงที่พึ่งจะตกลงมา จันวิภาก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่อยู่รอบตัวสุมิตรเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที เธอจึงมีความรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่เล็กน้อย และอยากที่จะอ้าปากเพื่อพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับหายไปอีกครั้งหนึ่ง

สุมิตรพูดขึ้นอย่าง

บทที่25 รีบร้อน ความกังวลใจของสุมิตร

“ตั้งแต่ที่นายหญิงออกมาจากห้องของนายน้อย ก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย！”สาวใช้คนนั้นเห็นท่าทีของสุมิตรจึงเกิดอาการกลัวขึ้นเล็กน้อย รีบตอบไปอย่างรวดเร็ว

สุมิตรขมวดคิ้ว นวดไปที่กระหม่อมที่อยู่ปลายคิ้ว ในใจหัวเราะเยาะตนเองอย่างอดไม่ได้ ใส่ใจมันทำไม จันวิภาคนนั้น