บทที่22ให้ความสำคัญกับหยกของจันวิภา

จันวิภาเบะปากและพูดขึ้น“งั้นคุณกลับไปดูสิบางทีหยกนั้นอาจจะไม่ใช่หรือว่าฉันอาจจะเห็นไม่ชัดก็ได้”

“พวกเธอไปดู”สุมิตรสั่งให้สาวใช้ไปดูที่โซฟาใกล้ๆ และก็พูดอย่างเย็นชาแก่จันวิภา“ถ้าหาไม่เจอจันวิภาเธอรู้ใช่ไหมว่าจะเป็นยังไง”

“

บทที่23 ถ้าลำบากก็ไปขอให้สุมิตรช่วยสิ

กนกอรนั่งข้างๆแต่บางทีก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง คอยฟังพัชรีแซวจันวิภา

“เธอยังจะแซวฉันอีก ตอนเด็กใครนะวันๆถือไม้พลองเดินไปบอกคนว่าตัวเองอยากจะไปท่องยุทธภพ? แล้วดูสิตอนนี้เป็นไง ใครจะไม่กล้าเชื่อว่าเธอเป็นผู้หญิงแกร่งล่ะ?”จันวิภามองไปที่

บทที่24 กระวนกระวายใจ สุมิตรที่อเสียการควบคุม

เสียงที่พึ่งจะตกลงมา จันวิภาก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่อยู่รอบตัวสุมิตรเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที เธอจึงมีความรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่เล็กน้อย และอยากที่จะอ้าปากเพื่อพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับหายไปอีกครั้งหนึ่ง

สุมิตรพูดขึ้นอย่าง