บทที่228สุพจน์ที่เอาแต่ใจและแสนเย็นชา

อย่างไรก็ตามจันวิภาที่เข้ามาทำงานในวันที่สองก็ยังได้ยินคนนินทาอยู่ด้านหลังที่เริ่มชี้นิ้วแสดงท่าทางและพูดคุยกันเสียงดังเพื่อตั้งใจจะให้เธอได้ยิน

สถานการณ์วันนี้ดูแย่กว่าเมื่อวานเสียอีกเรื่องราวที่ทำให้จันวิภากลุ้มใจ/กระวนกระวายใจยังดังตามหลังมาเรื่อยๆเ

บทที่229การร่วมมือกันของแม่ลูกและกลอุบายของลูก

ประโยคสุดท้ายสุพจน์พูดพร้อมกับมองตาจันวิภาไปด้วย

จันวิภาเห็นถึงความรู้สึกลึกๆและความดื้อรั้นในแววตาของสุพจน์และยังมีความมั่นใจในตัวเองที่จะเอาชนะอีกด้วย

พอนึกถึงความเกลียดชังของสุพจน์ที่มีต่อสุมิตรจันวิภาก็ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาเธอก็เ

บทที่230การเถียงแม่เท่ากับการรนหาที่ตาย

“อืม...ถึงจะยังเด็กแต่ก็สั่งสอนได้เหมือนกัน”จันวิภาพยักหน้าอย่างพอใจและยิ้มกว้างออกมา

นานแล้วที่เธอไม่ได้พูดคุยกับลูกแบบนี้รู้สึกว่าลูกของตัวเองมาอยู่ข้างๆเธออยากจะแย่งลูกมาอยู่กับเธอมากถ้าเธอแย่งมาเธอจะอยู่กับลูกตลอดจะไม่มีใครก็มาแย่งลูกไปจากเธอได้