บทที่ 227 พายุฝนมาถึงในคืนก่อนวันสำคัญ

หลังจากที่เจริญศรีออกไป สุมิตรก็มองอย่างเฉียบขาดไปที่จันวิภาที่ยังคงยืนก้มหัวอยู่ที่ซอกมุม หยั่งเสียงลงเล็กน้อยอย่างไม่อาจรับรับรู้ได้พร้อมกับเปิดปากพูดอย่างค่อยๆว่า “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

จันวิภาส่ายหน้า ถึงตอนนี้เธอถึงค่อยเงยหน้าขึ้นไปมองสุมิต

บทที่228สุพจน์ที่เอาแต่ใจและแสนเย็นชา

อย่างไรก็ตามจันวิภาที่เข้ามาทำงานในวันที่สองก็ยังได้ยินคนนินทาอยู่ด้านหลังที่เริ่มชี้นิ้วแสดงท่าทางและพูดคุยกันเสียงดังเพื่อตั้งใจจะให้เธอได้ยิน

สถานการณ์วันนี้ดูแย่กว่าเมื่อวานเสียอีกเรื่องราวที่ทำให้จันวิภากลุ้มใจ/กระวนกระวายใจยังดังตามหลังมาเรื่อยๆเ

บทที่229การร่วมมือกันของแม่ลูกและกลอุบายของลูก

ประโยคสุดท้ายสุพจน์พูดพร้อมกับมองตาจันวิภาไปด้วย

จันวิภาเห็นถึงความรู้สึกลึกๆและความดื้อรั้นในแววตาของสุพจน์และยังมีความมั่นใจในตัวเองที่จะเอาชนะอีกด้วย

พอนึกถึงความเกลียดชังของสุพจน์ที่มีต่อสุมิตรจันวิภาก็ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาเธอก็เ