บทที่229การร่วมมือกันของแม่ลูกและกลอุบายของลูก

ประโยคสุดท้ายสุพจน์พูดพร้อมกับมองตาจันวิภาไปด้วย

จันวิภาเห็นถึงความรู้สึกลึกๆและความดื้อรั้นในแววตาของสุพจน์และยังมีความมั่นใจในตัวเองที่จะเอาชนะอีกด้วย

พอนึกถึงความเกลียดชังของสุพจน์ที่มีต่อสุมิตรจันวิภาก็ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาเธอก็เ

บทที่230การเถียงแม่เท่ากับการรนหาที่ตาย

“อืม...ถึงจะยังเด็กแต่ก็สั่งสอนได้เหมือนกัน”จันวิภาพยักหน้าอย่างพอใจและยิ้มกว้างออกมา

นานแล้วที่เธอไม่ได้พูดคุยกับลูกแบบนี้รู้สึกว่าลูกของตัวเองมาอยู่ข้างๆเธออยากจะแย่งลูกมาอยู่กับเธอมากถ้าเธอแย่งมาเธอจะอยู่กับลูกตลอดจะไม่มีใครก็มาแย่งลูกไปจากเธอได้

บทที่231คำสารภาพของสุมิตร

วิภา...

ชื่อเรียกนี้ทำให้จันวิภาใจเต้นอย่างแรงเธอกระแอมเสียงเพื่อปกปิดเสียงเต้นของหัวใจและพูดอย่างไม่พอใจว่าท่านประธานได้โปรดอย่าเรียกอย่างสนิทสนมได้ไหม!มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สองใครจะรู้ว่าคราวหน้าอาจจะถูกคู่หมั้นคุณรู้จนอาจจะถือมีดมาฟันฉันก็ได้นะฉันได้พบกับคว