บทที่219เรามันเป็นไปไม่ได้

ใบหน้าของจันวิภาทั้งขาวและแดงเธอไม่รู้เลยว่าควรจะแสดงสีหน้าแบบไหนกับสุมิตร

ถ้าหากเธอโกระล่ะก็ก็คงจะสอดคล้องกับที่สุมิตรพูดเห็นได้ชัดเลยว่าเธอไร้เดียงสาจริงๆแต่ถ้าเธอไม่โกรธก็จะต้องถูกสุมิตรหยอกล้อเล่นเช่นนี้และเธอก็ไม่พอใจ！

ในที่สุดจันวิภาก็ยกเท้าขึ้นมาด้วย

บทที่220เกี้ยวพาราสีแค่เล่นๆเท่านั้น

“เป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไง......”

คำพูดที่สุมิตรพูดออกมาทำให้พจรินทร์ซึมกระทือไปโดยปริยายในฐานะที่เป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีเธอไม่ยอมให้ตัวเองจบลงด้วยวิธีที่น่าอึดอัดใจเช่นนี้ยิ่งกว่านั้นเธอเป็นผู้หญิงที่มีความเคารพตนเองอย่างแรงกล้า

ความคิดอันนับไม่

บทที่221ความเกลียดชังของฉันต้องแก้แค้นคืน

จันทร์วิภาใช้เสียงตะคอกเกือบหมดใส่สุมิตร:คุณไม่เล่นสนุกกับผู้หญิงจะไม่ให้ฉันโกรธคุณอีกหรอแล้วก็ขอร้องหล่ะอย่าใช้ความรู้สึกที่ว่าผู้หญิงทุกคนจะชอบคุณรวมถึงฉันด้วยได้ไหมผู้หญิงบนโลกใบนี้ไม่ได้ชอบคนเลวๆแบบคุณซักทุกคนหรอกคนที่ชอบคุณตาของเธอต้องมีปัญหาแน่ไม่ง