บทที่218เรามาแต่งงานกันเถอะ

“ตามใจนาย”จันวิภามองสุมิตรอย่างไม่พอใจหันตัวแล้วเดินไปในห้องนอน

เธอรู้มานานแล้วว่าสุมิตรคงไม่ได้ทำดีอะไรขนาดนั้นหรอกเธอไม่ไร้เดียงสาถึงขนาดที่จะรู้สึกว่าสามารถหนีออกจากสุมิตรได้อย่างง่ายดายปีนั้นที่หนีออกจากสุมิตรเธอก็ต้องใช้ความพยายามมากมายมหาศาลตอนนี้อาศัยเพีย

บทที่219เรามันเป็นไปไม่ได้

ใบหน้าของจันวิภาทั้งขาวและแดงเธอไม่รู้เลยว่าควรจะแสดงสีหน้าแบบไหนกับสุมิตร

ถ้าหากเธอโกระล่ะก็ก็คงจะสอดคล้องกับที่สุมิตรพูดเห็นได้ชัดเลยว่าเธอไร้เดียงสาจริงๆแต่ถ้าเธอไม่โกรธก็จะต้องถูกสุมิตรหยอกล้อเล่นเช่นนี้และเธอก็ไม่พอใจ！

ในที่สุดจันวิภาก็ยกเท้าขึ้นมาด้วย

บทที่220เกี้ยวพาราสีแค่เล่นๆเท่านั้น

“เป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไง......”

คำพูดที่สุมิตรพูดออกมาทำให้พจรินทร์ซึมกระทือไปโดยปริยายในฐานะที่เป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีเธอไม่ยอมให้ตัวเองจบลงด้วยวิธีที่น่าอึดอัดใจเช่นนี้ยิ่งกว่านั้นเธอเป็นผู้หญิงที่มีความเคารพตนเองอย่างแรงกล้า

ความคิดอันนับไม่