บทที่217ชายหญิงอยู่ด้วยกันลำพังมันไม่เหมาะสม

คิดมาจนถึงตรงนี้จันวิภาก็ดิ้นจนหลุดออกมาจากอ้อมกอดของสุมิตรแล้วพูดด้วยอารมณ์ที่ไม่เป็นธรรมชาติ“ฉันร้อนนายอย่ากอดฉันแน่นสิ”

เมื่อได้ยินคำพูดของจันวิภาสุมิตรทำได้เพียงแค่ยิ้มออกมาแต่ครั้งนี้กลับไม่ได้บังคับจันวิภาเขาลุกขึ้นลงจากเตียงแล้วไปอาบน้ำใน

บทที่218เรามาแต่งงานกันเถอะ

“ตามใจนาย”จันวิภามองสุมิตรอย่างไม่พอใจหันตัวแล้วเดินไปในห้องนอน

เธอรู้มานานแล้วว่าสุมิตรคงไม่ได้ทำดีอะไรขนาดนั้นหรอกเธอไม่ไร้เดียงสาถึงขนาดที่จะรู้สึกว่าสามารถหนีออกจากสุมิตรได้อย่างง่ายดายปีนั้นที่หนีออกจากสุมิตรเธอก็ต้องใช้ความพยายามมากมายมหาศาลตอนนี้อาศัยเพีย

บทที่219เรามันเป็นไปไม่ได้

ใบหน้าของจันวิภาทั้งขาวและแดงเธอไม่รู้เลยว่าควรจะแสดงสีหน้าแบบไหนกับสุมิตร

ถ้าหากเธอโกระล่ะก็ก็คงจะสอดคล้องกับที่สุมิตรพูดเห็นได้ชัดเลยว่าเธอไร้เดียงสาจริงๆแต่ถ้าเธอไม่โกรธก็จะต้องถูกสุมิตรหยอกล้อเล่นเช่นนี้และเธอก็ไม่พอใจ！

ในที่สุดจันวิภาก็ยกเท้าขึ้นมาด้วย