บทที่216จูบฉันแล้วจะบอกเธอ

“นายเป็นบ้าหรอ！”สุมิตรพึ่งจะพูดจบหัวใจของจันวิภาก็อดไม่ได้ที่จะเต้นเร็วขึ้นครึ่งจงหวะจ้องมองสายตาของเขามันดูใจฝ่ออย่างน่าประหลาดแม้คำพูดที่พูดออกมาจะดูเหมือนขาดความเชื่อมั่นไปนิดหน่อย“ฉันไม่ได้ชอบนาย！ฉันพูดไปหลายครั้งแล้วว่าฉันไม่มีวันชอบนาย！และก็ไม่มีทางที่จะหึงเพราะว

บทที่217ชายหญิงอยู่ด้วยกันลำพังมันไม่เหมาะสม

คิดมาจนถึงตรงนี้จันวิภาก็ดิ้นจนหลุดออกมาจากอ้อมกอดของสุมิตรแล้วพูดด้วยอารมณ์ที่ไม่เป็นธรรมชาติ“ฉันร้อนนายอย่ากอดฉันแน่นสิ”

เมื่อได้ยินคำพูดของจันวิภาสุมิตรทำได้เพียงแค่ยิ้มออกมาแต่ครั้งนี้กลับไม่ได้บังคับจันวิภาเขาลุกขึ้นลงจากเตียงแล้วไปอาบน้ำใน

บทที่218เรามาแต่งงานกันเถอะ

“ตามใจนาย”จันวิภามองสุมิตรอย่างไม่พอใจหันตัวแล้วเดินไปในห้องนอน

เธอรู้มานานแล้วว่าสุมิตรคงไม่ได้ทำดีอะไรขนาดนั้นหรอกเธอไม่ไร้เดียงสาถึงขนาดที่จะรู้สึกว่าสามารถหนีออกจากสุมิตรได้อย่างง่ายดายปีนั้นที่หนีออกจากสุมิตรเธอก็ต้องใช้ความพยายามมากมายมหาศาลตอนนี้อาศัยเพีย