บทที่212สุมิตรกลั่นแกล้งมากเกินไปแล้ว

“......”จันวิภาจ้องมองสุมิตรแล้วกัดฟัน

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าสุมิตรจะใจมืดบอดได้ขนาดนี้ก็เพราะเรื่องนั้นในวันนี้ตอนเช้าตรู่เขายังจำได้มาจนถึงตอนนี้！

หึเธอจงใจที่จะไม่ทำสิ่งที่สุมิตรต้องการ！

จันวิภายืดตัวตรงแม้ว่าทุกชอปปิ้งจะแขวนไว้อยู่บนร่างกาย

บทที่213ให้เธอหนึ่งล้านไสหัวไป

จันวิภาค่อยๆทนมองการกระทำของทั้งสองคนไม่ได้อยู่เล็กน้อยเธอยิ่งเห็นยิ่งทุกข์ใจบางครั้งเธอมองสุมิตรที่ทาทางเหมือนกับสุภาพบุรุษอยากจะผลักเขาจริงๆเขาไม่ต้องทำดีกับพจรินทร์ขนาดนั้นก็ได้！

แต่ทว่าเธอก็ไม่มีสิทธิ์เช่นนั้นเธอมีสิทธิ์อะไรเธอเป็นแค่เพียงเลขา

จันวิ

บทที่214เธออยากไปจากฉัน

ความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งนั้นก็คือพจรินทร์โกหกสุมิตรไม่ได้พูดแบบนั้นกับเธอทั้งหมดนี้เธอพูดมันด้วยตัวเอง！

อย่างไรก็ตามท่าทีของของสุมิตรที่มีต่อพจรินทร์นั้นก็ช่างคลุมเครือทันใดนั้นจู่ๆจันวิภาก็ไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ได้......

เพียงชั่วครู่ตัวของจันวิภาเองก็ยุ่งเห