บทที่210สงครามเย็นอย่าแตะต้องฉัน

สุมิตรได้ยินคำพูดของพจรินทร์ถึงกับอึ้งในไม่ช้าก็สงบลง“ที่เธอพูดมาฉันจำใส่ใจเอาไว้แล้ววันนี้สนุกด้วยกันทั้งวันเธอคงจะเหนื่อยแย่แล้วกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะดีมั้ย?”

สองคำสุดท้ายของสุมิตรเป็นเสียงที่ต่ำเสียงต่ำนั่นมันเป็นไปด้วยการมอมเมาเพียงได้ยินพจรินทร์ก็รู้สึก

บทที่211โดนสุมิตรบังคับจูบเข้าเสียแล้ว

กลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในปากของคนทั้งสองสุมิตรจึงปล่อยจันวิภาไปอย่างจำใจ

สุมิตรพึ่งจะปล่อยเธอไปจันวิภาก็ถลึงตามองแล้วตะโกนด่าเขาด้วยความโกรธ“สุมิตร！ฉันไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆนะขอล่ะนายอย่ามาทำกับฉันอย่างนั้น！”

สุมิตรหัวเราะออกมาเบาๆสีหน้านิ่งสงบทำให้ม

บทที่212สุมิตรกลั่นแกล้งมากเกินไปแล้ว

“......”จันวิภาจ้องมองสุมิตรแล้วกัดฟัน

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าสุมิตรจะใจมืดบอดได้ขนาดนี้ก็เพราะเรื่องนั้นในวันนี้ตอนเช้าตรู่เขายังจำได้มาจนถึงตอนนี้！

หึเธอจงใจที่จะไม่ทำสิ่งที่สุมิตรต้องการ！

จันวิภายืดตัวตรงแม้ว่าทุกชอปปิ้งจะแขวนไว้อยู่บนร่างกาย