บทที่209ฉันก็ไม่เลวร้ายไปกว่าคู่หมั้นของนายหรอก

“……”

จันวิภาทำได้เพียงแค่ใช้สายตาที่เยือกเย็นจ้องมองดูว่าพวกเขาจะเสแสร้งอะไรอีกแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่สุมิตรยิ้มให้กับพจรินทร์อย่างหวานชื่นแล้วจู่ๆภายในใจของจันวิภาก็รู้สึกทุกข์ระทมขึ้นมาทันทีราวกับถูกคนใช้มีดแทงมาอย่างแรงมันทั้งปั่นป่วนและฉีก

บทที่210สงครามเย็นอย่าแตะต้องฉัน

สุมิตรได้ยินคำพูดของพจรินทร์ถึงกับอึ้งในไม่ช้าก็สงบลง“ที่เธอพูดมาฉันจำใส่ใจเอาไว้แล้ววันนี้สนุกด้วยกันทั้งวันเธอคงจะเหนื่อยแย่แล้วกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะดีมั้ย?”

สองคำสุดท้ายของสุมิตรเป็นเสียงที่ต่ำเสียงต่ำนั่นมันเป็นไปด้วยการมอมเมาเพียงได้ยินพจรินทร์ก็รู้สึก

บทที่211โดนสุมิตรบังคับจูบเข้าเสียแล้ว

กลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในปากของคนทั้งสองสุมิตรจึงปล่อยจันวิภาไปอย่างจำใจ

สุมิตรพึ่งจะปล่อยเธอไปจันวิภาก็ถลึงตามองแล้วตะโกนด่าเขาด้วยความโกรธ“สุมิตร！ฉันไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆนะขอล่ะนายอย่ามาทำกับฉันอย่างนั้น！”

สุมิตรหัวเราะออกมาเบาๆสีหน้านิ่งสงบทำให้ม