บทที่208อิจฉาหึงหวงโกรธแค้น

พนักงานต้อนรับหญิงแสดงให้เห็นรอยยิ้มที่วางใจพูด“วางใจเถอะค่ะอีกประเดี๋ยวก็จะมีคนพาคุณขึ้นไปแล้วกรุณารอสักครู่”

“ค่ะๆพวกคุณรีบหน่อยนะ！”จันวิภากัดฟันจนแน่นมือทั้งสองกำจนแน่นเธอคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะมีความรู้สึกเป็นห่วงสุมิตรนี่มันเกินกว่าจินตนาการของเธอไปไกลมากแล้

บทที่209ฉันก็ไม่เลวร้ายไปกว่าคู่หมั้นของนายหรอก

“……”

จันวิภาทำได้เพียงแค่ใช้สายตาที่เยือกเย็นจ้องมองดูว่าพวกเขาจะเสแสร้งอะไรอีกแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่สุมิตรยิ้มให้กับพจรินทร์อย่างหวานชื่นแล้วจู่ๆภายในใจของจันวิภาก็รู้สึกทุกข์ระทมขึ้นมาทันทีราวกับถูกคนใช้มีดแทงมาอย่างแรงมันทั้งปั่นป่วนและฉีก

บทที่210สงครามเย็นอย่าแตะต้องฉัน

สุมิตรได้ยินคำพูดของพจรินทร์ถึงกับอึ้งในไม่ช้าก็สงบลง“ที่เธอพูดมาฉันจำใส่ใจเอาไว้แล้ววันนี้สนุกด้วยกันทั้งวันเธอคงจะเหนื่อยแย่แล้วกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะดีมั้ย?”

สองคำสุดท้ายของสุมิตรเป็นเสียงที่ต่ำเสียงต่ำนั่นมันเป็นไปด้วยการมอมเมาเพียงได้ยินพจรินทร์ก็รู้สึก