บทที่207สุมิตรเกิดเรื่องขึ้นแล้ว

“ฉันไม่รู้ว่านายมีความคิดอะไรถึงพูดคำพูดแบบนั้นออกมาต่อจากนี้ฉันไม่ต้องการได้ยินเรื่องมือที่สามกับนายอีกแล้วยิ่งไปกว่านั้นนายไม่พูดเลยว่าจะให้ฉันไปเป็นมือที่สาม！ฉันไม่ต้องการ！และนายก็ไม่เหมาะสม”

คำพูดของจันวิภาแทบจะพูดตะคอกออกมาเมื่อสุมิตรได้ยินจึงมีสีหน้าท

บทที่208อิจฉาหึงหวงโกรธแค้น

พนักงานต้อนรับหญิงแสดงให้เห็นรอยยิ้มที่วางใจพูด“วางใจเถอะค่ะอีกประเดี๋ยวก็จะมีคนพาคุณขึ้นไปแล้วกรุณารอสักครู่”

“ค่ะๆพวกคุณรีบหน่อยนะ！”จันวิภากัดฟันจนแน่นมือทั้งสองกำจนแน่นเธอคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะมีความรู้สึกเป็นห่วงสุมิตรนี่มันเกินกว่าจินตนาการของเธอไปไกลมากแล้

บทที่209ฉันก็ไม่เลวร้ายไปกว่าคู่หมั้นของนายหรอก

“……”

จันวิภาทำได้เพียงแค่ใช้สายตาที่เยือกเย็นจ้องมองดูว่าพวกเขาจะเสแสร้งอะไรอีกแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่สุมิตรยิ้มให้กับพจรินทร์อย่างหวานชื่นแล้วจู่ๆภายในใจของจันวิภาก็รู้สึกทุกข์ระทมขึ้นมาทันทีราวกับถูกคนใช้มีดแทงมาอย่างแรงมันทั้งปั่นป่วนและฉีก