บทที่206จันวิภาหึงเข้าให้แล้ว

บนถนนพจรินทร์ยิ้มออกมาอย่างสดใสเธอชี้ไปที่ทิวทัศน์บนถนนและมักจะพูดอธิบายให้สุมิตรฟังอยู่เสมอ“สุมิตรคุณดูสินี่คือใจกลางเมืองของเมืองBของเราเป็นถนนที่คนเดินพลุกพล่านที่สุดผู้คนที่มารวมตัวกันที่นี่มาจากแต่ละประเทศทั่วทุกทิศทางคนที่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้ก็จะต้องมีเงิน

บทที่207สุมิตรเกิดเรื่องขึ้นแล้ว

“ฉันไม่รู้ว่านายมีความคิดอะไรถึงพูดคำพูดแบบนั้นออกมาต่อจากนี้ฉันไม่ต้องการได้ยินเรื่องมือที่สามกับนายอีกแล้วยิ่งไปกว่านั้นนายไม่พูดเลยว่าจะให้ฉันไปเป็นมือที่สาม！ฉันไม่ต้องการ！และนายก็ไม่เหมาะสม”

คำพูดของจันวิภาแทบจะพูดตะคอกออกมาเมื่อสุมิตรได้ยินจึงมีสีหน้าท

บทที่208อิจฉาหึงหวงโกรธแค้น

พนักงานต้อนรับหญิงแสดงให้เห็นรอยยิ้มที่วางใจพูด“วางใจเถอะค่ะอีกประเดี๋ยวก็จะมีคนพาคุณขึ้นไปแล้วกรุณารอสักครู่”

“ค่ะๆพวกคุณรีบหน่อยนะ！”จันวิภากัดฟันจนแน่นมือทั้งสองกำจนแน่นเธอคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะมีความรู้สึกเป็นห่วงสุมิตรนี่มันเกินกว่าจินตนาการของเธอไปไกลมากแล้