บทที่187ผมต้องการแค่ปาป๊าสุมิตร

วิเทศน์ที่อยู่ในวีดีโอยังคงสวมใส่ชุดสุดเท่สีหน้าแจ่มใสดูท่าทางมีกระจิตกระใจเป็นอย่างมากเขามองแม่ที่เศร้าโศกอยู่เล็กน้อยในวีดีโอแล้วรีบเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย“หม่ามี๊เป็นไงบ้าง?ทำไมสีหน้าถึงแย่ขนาดนั้น?ตอนนี้ผมสบายดีว่าแต่หม่ามี๊ล่ะสบายดีมั๊ย?”

เมื่อได้ยิน

บทที่188กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ยะฮู้！”นิเวศน์ส่งเสียงร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

ธนภาคอุ้มนิเวศน์เดินออกประตูไปบนทางเดินเขายังจำได้ว่าเด็กในวัยนี้ต่างก็ยังไม่แยกออกจากแม่ของพวกเขาขึงอดไม่ได้ที่จะถามไปว่า“นิเวศน์หลานคิดถึงหม่ามี๊มั๊ย?”

“คิดถึง”แทบจะไม่ต้องคิดนิเวศน์พูดโพล่งออกมา

เมื่อ

บทที่189อย่ามาล้อเล่นกับเลขาของฉัน

ในสมองได้กลั่นกรองความอันตรายต่างๆออกมาอย่างรวดเร็วในที่สุดธนภาคก็อธิบายออกมาอย่างคลุมเครือ“นี่คือเพื่อนตัวน้อยของฉันพึ่งมาอยู่ที่นี่กับฉันได้สองสามวันพูดไปแล้วเธอก็พึ่งมาใช่มั๊ยเราไปกินข้าวด้วยกันเถอะ”

เมื่อได้ยินดังนั้นพัชรีจึงจ้องมองด้วยความโมโหใครเป็น