บทที่188กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ยะฮู้！”นิเวศน์ส่งเสียงร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

ธนภาคอุ้มนิเวศน์เดินออกประตูไปบนทางเดินเขายังจำได้ว่าเด็กในวัยนี้ต่างก็ยังไม่แยกออกจากแม่ของพวกเขาขึงอดไม่ได้ที่จะถามไปว่า“นิเวศน์หลานคิดถึงหม่ามี๊มั๊ย?”

“คิดถึง”แทบจะไม่ต้องคิดนิเวศน์พูดโพล่งออกมา

เมื่อ

บทที่189อย่ามาล้อเล่นกับเลขาของฉัน

ในสมองได้กลั่นกรองความอันตรายต่างๆออกมาอย่างรวดเร็วในที่สุดธนภาคก็อธิบายออกมาอย่างคลุมเครือ“นี่คือเพื่อนตัวน้อยของฉันพึ่งมาอยู่ที่นี่กับฉันได้สองสามวันพูดไปแล้วเธอก็พึ่งมาใช่มั๊ยเราไปกินข้าวด้วยกันเถอะ”

เมื่อได้ยินดังนั้นพัชรีจึงจ้องมองด้วยความโมโหใครเป็น

บทที่190สุมิตรนายชอบเธอหรอ

หลังจากที่ทั้งสองคนนั่งลงบนโซฟาอารมณ์ของสุมิตรไม่ค่อยจะสู้ดีนักเขาเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดี“ธนภาคนายชอบเลขาคนใหม่ของฉันหรอ?”

“อะไรนะ？！”ธนภาคอึ้งไปครู่หนึ่งจ้องมองสุมิตรอย่างคาดไม่ถึงแล้วยิ้มออกมาอย่างปัดๆ“สุมิตรนายคิดอะไรอยู่?ทำไมฉันต้องชอบเธอด้วย！ฉันพ