บทที่186เธอที่อับอายเธอที่ไม่เต็มใจ

แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแม้จันวิภาจะเกลียดตัวเองแต่ก็เกลียดสุมิตรด้วยความเศร้าโศกที่อยู่ในใจยังคงไม่ไปไหนจันวิภากลิ้งตัวบนเตียงอยู่หลายชั่วโมงคิดถึงเครื่องบินพรุ่งนี้เช้าดังนั้นฉันจึงตื่นในตอนเช้าและเก็บกระเป๋าทันที

รอจนเก็บกระเป๋าเกือบจะเสร็จแล้วท้องฟ้าก็

บทที่187ผมต้องการแค่ปาป๊าสุมิตร

วิเทศน์ที่อยู่ในวีดีโอยังคงสวมใส่ชุดสุดเท่สีหน้าแจ่มใสดูท่าทางมีกระจิตกระใจเป็นอย่างมากเขามองแม่ที่เศร้าโศกอยู่เล็กน้อยในวีดีโอแล้วรีบเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย“หม่ามี๊เป็นไงบ้าง?ทำไมสีหน้าถึงแย่ขนาดนั้น?ตอนนี้ผมสบายดีว่าแต่หม่ามี๊ล่ะสบายดีมั๊ย?”

เมื่อได้ยิน

บทที่188กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ยะฮู้！”นิเวศน์ส่งเสียงร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

ธนภาคอุ้มนิเวศน์เดินออกประตูไปบนทางเดินเขายังจำได้ว่าเด็กในวัยนี้ต่างก็ยังไม่แยกออกจากแม่ของพวกเขาขึงอดไม่ได้ที่จะถามไปว่า“นิเวศน์หลานคิดถึงหม่ามี๊มั๊ย?”

“คิดถึง”แทบจะไม่ต้องคิดนิเวศน์พูดโพล่งออกมา

เมื่อ