บทที่185ฉันอยากซื้อแหวนเพชรให้ภรรยาในอนาคต

“ไม่ได้！”สุมิตรยังไม่ทันพูดจบจันวิภาก็พูดแทรกคำพูดของเขาขึ้นมา“นายพักอยู่ที่นี่ไม่ได้！”

คิดถึงประสบการณ์อันเจ็บปวดเมื่อคืนนี้เธอรู้สึกว่าเธอไม่สามารถอยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับสัตว์ร้ายตัวนี้ได้พอไม่มีเรื่องอะไรก็ทำให้มันเกิดเรื่องขึ้นจนได้

“ทำ

บทที่186เธอที่อับอายเธอที่ไม่เต็มใจ

แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแม้จันวิภาจะเกลียดตัวเองแต่ก็เกลียดสุมิตรด้วยความเศร้าโศกที่อยู่ในใจยังคงไม่ไปไหนจันวิภากลิ้งตัวบนเตียงอยู่หลายชั่วโมงคิดถึงเครื่องบินพรุ่งนี้เช้าดังนั้นฉันจึงตื่นในตอนเช้าและเก็บกระเป๋าทันที

รอจนเก็บกระเป๋าเกือบจะเสร็จแล้วท้องฟ้าก็

บทที่187ผมต้องการแค่ปาป๊าสุมิตร

วิเทศน์ที่อยู่ในวีดีโอยังคงสวมใส่ชุดสุดเท่สีหน้าแจ่มใสดูท่าทางมีกระจิตกระใจเป็นอย่างมากเขามองแม่ที่เศร้าโศกอยู่เล็กน้อยในวีดีโอแล้วรีบเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย“หม่ามี๊เป็นไงบ้าง?ทำไมสีหน้าถึงแย่ขนาดนั้น?ตอนนี้ผมสบายดีว่าแต่หม่ามี๊ล่ะสบายดีมั๊ย?”

เมื่อได้ยิน