บทที่18 ผู้หญิงคนนั้นหนีไปแล้ว

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว เงียบงันลงทันที จากนั้นจึงหลี่ตาทั้งสองลงเล็กน้อย พูดว่า“รีบไปรีบกลับ”

ในใจของจันวิภารู้สึกปลื้มปีติขึ้นมาทันที แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงออกมา เธอถามทาง แล้วค่อยๆเดินตรงไปยังห้องน้ำ

ชายคนนั้นส่งสายตาไปยังบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านข้างเธ

บทที่19 เธอสู้ไม่ได้แม้แต่ทาส

คฤหาสน์ของตระกูลวิบูลย์ธนภัณฑ์

ตอนนี้ ธนภาคกำลังยืนอยู่ในห้องรับแขก สีหน้าอึมครึม เดินวนไปมา ในแววตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

“เป็นอะไรไป?”สุมิตรที่อยู่ชั้นล่างพูดขึ้นมา เมื่อเห็นธนภาคเพื่อนรักของตนเอง จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดออกมา

ธนภาคจ้

บทที่20 ปล่อยฝีมือของคุณออกมาเพื่อเอาใจฉัน

ปล่อยวางจดหมายที่อยู่ในมือ สุมิตรยิ้มอย่างเย็นชา“ทำไม ยังจะมีหน้ากลับมาอีกหรอ?”

จันวิภากัดริมฝีปากล่างอย่างรุนแรงไม่พูดไม่จา เธอค่อยๆก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ เดินเข้ามาหาสุมิตรด้วยแรงทั้งหมด นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ในที่สุดเธอก็เข้ามาอยู่ใ